چهل روز است خوابیده در آغوش زمین، جانم            سرود غم برای دخـترم آهسته می‌خوانم

چهل روز است در هجر رخش آتش به جان دارم            فغان دارم، فغان دارم، فغان دارم، فغان دارم

گلم در زیر آتش سوخت، مثل لاله، پرپر شد            شهادت را بغل کرد و فدای راه رهبر شد

چهل روز است از سنگ مزارش عشق می‌جوشد            جوانه می‌زند هر گل، کنارش عشق می‌جوشد

چهل روز است بی تاب‌اند مادرهای مینابی            نباشد سهم مادر، جز پریشانی و بی‌تابی

شـرار ظلم برگردد به سوی ظالـم جانی            برای ظلـم و ظـالـم نیز آیـد روز پایانی